6 głównych rodzajów krzywych popytu (z diagramem)

Niektóre ważne typy krzywych popytu są wymienione poniżej:

Typ nr 1. Krzywe popytu na ujemne linie proste:

Oczywiste jest, że wartość e w dowolnym punkcie (p, q) na krzywej krzywej popytu i wartość e w tym samym punkcie (p, q) na prostej krzywej popytu - która jest styczna do poprzedniego popytu krzywa we wspomnianym punkcie - są identyczne.

Na przykład wartość e w punkcie R (p, q) na krzywoliniowej krzywej popytu DD na ryc. 2.5 i wartość e w tym samym punkcie, R, na prostej krzywej popytu AB, która jest styczna do DD w punkcie R, oba są równe RB / RA.

Innymi słowy, wartość e w dowolnym punkcie krzywoliniowej krzywej popytu może być równa wartości e w tym samym punkcie na odpowiedniej krzywej popytu o ujemnym nachyleniu. Dlatego z punktu widzenia pomiaru sprężystości należy założyć, że krzywe popytu są liniami prostymi o ujemnych nachyleniach.

Załóżmy, że taka prosta krzywa popytu jest następująca:

P = a - bq; a> 0, b> 0 (2, 9)

Nachylenie lub linia prosta (2.9), jak pokazano na rys. 2.8, jest dp / dq = -b 0.

Teraz, w dowolnym punkcie (p, q) tej krzywej popytu, uzyskuje się:

E jest wartością liczbową współczynnika elastyczności cenowej popytu w dowolnym punkcie (p, q) na prostej krzywej popytu (2.9).

Typ # 2 Iso-elastyczne krzywe zapotrzebowania:

Z definicji, jeśli elastyczność popytu przy każdej cenie jest równa na dwóch różnych krzywych popytu, wówczas mówi się, że dwie krzywe popytu są izoelastyczne.

Teraz, z (2.10), jest oczywiste, że jeśli przecięcia pionowe (tutaj przecięcie na osi p = a) dowolnych dwóch różnych krzywych popytu w linii prostej są takie same, to przy dowolnej cenie (p) wartość e na tych krzywych byłyby identyczne, a zatem te dwie krzywe zapotrzebowania byłyby izoelastyczne.

Na przykład na ryc. 2.9 AB i AC są dwiema prostymi krzywymi popytu. Przecięcia pionowe obu tych krzywych to OA. Dlatego z (2.10) wynika, że ​​przy dowolnej konkretnej cenie LUB tj. W punktach F i G na krzywych popytu AB i AC wartości e są identyczne. Osiągnięcie tego samego wyniku za pomocą prostej geometrii. W punkcie F na linii

Dlatego przy każdej konkretnej cenie OP otrzymano wartości e na krzywych popytu (linie) AB i AC (odpowiednio w punktach F i G), aby były identyczne. Dlatego tutaj dwie krzywe zapotrzebowania AB i AC są izoelastyczne.

Typ: 3. Równoległe krzywe zapotrzebowania:

Równoległe krzywe zapotrzebowania należy pamiętać, że nawet jeśli nachylenia dwóch prostych krzywych popytu są równe, tzn. Nawet jeśli dwie takie krzywe popytu są równoległe, nie są one sprężyste. Na przykład na ryc. 2.10 załóżmy, że AB i CD są dwiema prostymi krzywymi popytu równoległymi do siebie. Dlatego nachylenia tych dwóch krzywych (linii) są równe.

Teraz, przy dowolnym p = OP, uzyskuje się:

Dlatego równoległe krzywe zapotrzebowania na linię prostą nie są izoelastyczne. Za każdą konkretną cenę, z dwóch równoległych krzywych popytu na linii prostej, jedna bliżej początku (tutaj AB) miałaby wyższą e od drugiej (tutaj CD).

Typ: 4. Przecinające się krzywe popytu:

Jeżeli dowolne dwie krzywe popytu prostej przecinają się, wówczas, za jakąkolwiek konkretną cenę danego towaru, linia bardziej stroma miałaby niższe e, a linia płaska miałaby wyższe e. Punkt ustalono za pomocą ryc. 2.11, gdzie przy cenie p = OP krzywe popytu AB i CD linii prostej przecięły się w punkcie F. Z dwóch linii popytu AB jest linią bardziej stromą, a CD jest linią bardziej płaska linia.

Teraz, na ryc. 2.11, w cenie OP, aw punkcie F, mając

e na linii AB to e 1 = FB / FA = OP / PA

i e na linii CD to e 2 = FD / FC = OP / PC

Ponieważ PA> PC i OP / PA <OP / PC

lub e 1 <e 2

tj. e na bardziej stromej linii AB <e na płaskiej linii CD.

Można to teraz łatwo udowodnić e 1 <e 2 również w dowolnej cenie innej niż OP. Na przykład przy p = OP 1, tj. W punkcie F1, mając

e na linii AB (= e 1 ) <e na linii CD 1

[ . . . linia AB jest bardziej stroma niż linia CD 1 w punkcie F 1 ]

Ponownie, e na linii CD 1 = e na linii CD (= e 2 )

[ . . . przecięcia pionowe lub przecięcia p obu tych linii są równe (2.1.7 (ii)]

Dlatego e 1 <e 2 przy p = OP 1 .

Dlatego, jeśli dwie krzywe popytu prostej linii przecinają się, to z nich linia bardziej stroma byłaby mniej elastyczna, a linia bardziej płaska byłaby bardziej elastyczna. Oczywiście te dwie linie byłyby nieizoelastyczne.

Wpisz nr 5. Krzywe popytu pionowego i poziomego:

Im bardziej stroma jest linia bardziej stroma, AB, na ryc. 2.11, tym mniejsza byłaby e 1 w punkcie przecięcia F dwóch krzywych popytu. W granicy, gdy krzywa AB staje się najbardziej stroma, tj. Gdy krzywa staje się pionową linią prostą, taką jak A'B 'na ryc. 2.12, wartość e, stałaby się wartością minimalną, tj. E 1 = 0 [e 1 (w limicie) = OP / PA = OP / ∞ = 0 ( .. PA → ∞)].

W rzeczywistości, jak widać, w każdym punkcie na pionowej krzywej popytu, e = 0 (ryc. 2.3).

Z drugiej strony, im bardziej płaska jest linia CD, na ryc. 2.11, tym większa byłaby wartość e 2 w punkcie F. W granicy, kiedy krzywa CD staje się najbardziej spłaszczona, tj. Kiedy krzywa staje się pozioma linia prosta jak C'D 'na ryc. 2.12, wartość e 2 byłaby maksymalna, tj. e 2 = ∞

(e 2 (w limicie) = OP / PC = OP / O = ∞ ( .. Pc → 0)

Oczywiście w każdym punkcie na poziomej krzywej popytu, e = ∞ (ryc. 2.4).

Typ: 6 . Jednolicie elastyczna krzywa popytu:

Oczywiste jest, że wartość e nie jest taka sama w każdym punkcie ujemnie nachylonej krzywej popytu na prostej - w pewnym punkcie (punktach), e = 1, w innym punkcie (punktach), e> 1, w niektórych inne punkty jeszcze, e <1. Dlatego taka krzywa popytu ma segment popytu względnie elastycznego, segment popytu stosunkowo nieelastycznego i segment popytu jednostkowego elastycznego.

Oznacza to, że błędem byłoby założenie, że bardziej stroma krzywa popytu (linia) byłaby wszędzie mniej elastyczna, a płaska krzywa popytu (linia) byłaby zawsze bardziej elastyczna.

Jeśli krzywa popytu jest pionową lub poziomą linią prostą, wówczas w każdym punkcie takich krzywych popytu uzyskano by wartość e, która byłaby taka sama. W przypadku pionowym e = 0 w każdym punkcie, a w przypadku poziomym wszędzie e = ∞

Podobnie jak ujemnie nachylone krzywe popytu w linii prostej, również w przypadku krzywoliniowej krzywej popytu, z wyjątkiem jednego wyjątku, e w różnych punktach p byłoby inne. Na tej samej krzywej popytu w niektórych punktach e> 1, w niektórych punktach e = 1, a jednak w niektórych innych punktach e <1.

Dopiero gdy ujemnie nachylona krzywa popytu jest prostokątną hiperbolą, taką jak krzywa DD na ryc. 2.13, że wartość e w każdym punkcie tej krzywej byłaby taka sama, byłaby równa jeden (e = 1).

Wynika to z faktu, że w każdym punkcie krzywej popytu łączne nakłady nabywców (pxq) byłyby takie same, tj. W tym przypadku, nawet jeśli p ulegnie zmianie, całkowite wydatki kupujących na towar pozostają niezmienione. Tutaj e byłoby równe jeden. Można to również udowodnić matematycznie. Równanie prostokątnej krzywej zapotrzebowania na hiperbolę to

pxq = C (gdzie C jest stałą)

lub p dq + q dp = 0 (przyjmując różnicę całkowitą)

lub dq / dp = –q / p

Dlatego w każdym punkcie tej krzywej można uzyskać:

 

Zostaw Swój Komentarz