4 założenia do wyjaśnienia równowagi konsumenta (z diagramem krzywej)

Mówi się, że konsument jest w równowadze, kiedy kupuje taką kombinację towarów, która nie pozostawia mu tendencji do zmiany kolejności zakupów.

Jest wtedy w równowadze w zakresie alokacji swoich wydatków pieniężnych na różne dobra.

W technice krzywej obojętności równowaga konsumenta jest omawiana w odniesieniu do zakupów dwóch towarów przez konsumenta.

Podobnie jak w kardynalnej analizie użyteczności, w analizie krzywej obojętności zakłada się również, że konsument stara się zmaksymalizować swoją satysfakcję. Innymi słowy, zakłada się, że konsument jest racjonalny w tym sensie, że dąży do maksymalizacji swojej satysfakcji.

Ponadto przyjmiemy następujące założenia w celu wyjaśnienia równowagi konsumenta:

(1) Konsument ma daną mapę obojętności wykazującą swoją skalę preferencji dla różnych kombinacji dwóch towarów, X i Y.

(2) Ma określoną kwotę pieniędzy na dwa towary. Musi wydać całe swoje pieniądze na te dwa dobra.

(3) Ceny towarów są dla niego podane i stałe. Nie może wpływać na ceny towarów, kupując ich mniej więcej.

(4) Towary są jednorodne i podzielne.

Aby pokazać, która kombinacja dwóch towarów, X i Y, konsument zdecyduje się na zakup i będzie w równowadze, jego mapa obojętności i linia budżetowa zostaną zebrane razem, podczas gdy mapa obojętności przedstawia skalę preferencji konsumenta między różnymi możliwymi kombinacjami dwóch towarów, linia budżetowa pokazuje różne kombinacje, które może sobie pozwolić na zakup przy danym dochodzie pieniężnym i podanych cenach tych dwóch towarów. Rozważmy ryc. 8.19, na której przedstawiamy mapę obojętności konsumenta wraz z linią budżetową BL.

Dobry X jest mierzony na osi X, a dobry Y jest mierzony na osi X. Za dane pieniądze do wydania i ceny tych dwóch towarów konsument może kupić dowolną kombinację towarów, która znajduje się w linii budżetowej BL. Każda kombinacja w linii budżetowej BL kosztuje go tyle samo. Aby zmaksymalizować swoje zadowolenie, konsument będzie próbował osiągnąć możliwie najwyższą krzywą obojętności przy danym wydatku pieniężnym i danych cenach obu towarów. Ograniczenie budżetowe zmusza konsumenta do pozostania w danej linii budżetowej, to znaczy do wybierania kombinacji spośród tych, które leżą w danej linii budżetowej.

Z ryc. 8.19 widać, że różne kombinacje dwóch towarów leżących w linii budżetowej BL i które w związku z tym konsument może sobie pozwolić na zakup, nie leżą na tej samej krzywej obojętności; leżą na różnych krzywych obojętności. Konsument wybierze tę kombinację w linii budżetowej BL, która leży na najwyższej możliwej krzywej obojętności.

Najwyższą krzywą obojętności, do której konsument może dotrzeć, jest krzywa obojętności, do której styczna jest linia budżetowa BL. Każda inna możliwa kombinacja tych dwóch towarów leżałaby na niższej krzywej obojętności, a zatem dawałaby mniej satysfakcji lub byłaby nieosiągalna.

Na ryc. 8.19 linia budżetowa BL jest styczna do krzywej obojętności IC3 w punkcie Q. Ponieważ krzywe obojętności są wypukłe do początku, wszystkie inne punkty na linii budżetowej BL, powyżej lub poniżej punktu Q, leżą na niższych krzywych obojętności. Weźmy punkt R, który leży również w linii budżetowej BL i na którą konsument może sobie pozwolić. Kombinacja towarów reprezentowana przez R kosztuje go tak samo jak kombinacja Q. Ale, jak widać, R leży na niższej krzywej obojętności IC 1 i dlatego przyniesie mniej satysfakcji niż Q.

Podobnie punkt S leży również na linii budżetowej BL, ale zostanie odrzucony na korzyść Q, ponieważ S leży na krzywej obojętności IC 2, która jest również niższa niż IC 3, na której leży Q. Podobnie Q będzie preferowane w stosunku do wszystkich innych punktów w linii budżetowej BL, która leży na prawo od Q w linii budżetowej, takich jak T i H.

Jest zatem jasne, że ze wszystkich możliwych kombinacji leżących na linii budżetowej BL, kombinacja Q leży na najwyższej możliwej krzywej obojętności IC 3, co zapewnia konsumentowi maksymalną możliwą satysfakcję. Oczywiście kombinacje leżące na krzywych obojętności IC 4 i IC 5 dadzą konsumentowi większą satysfakcję niż Q, ale są nieosiągalne przy danym dochodzie pieniężnym i danych cenach towarów reprezentowanych przez linię budżetową BL.

Stwierdza się zatem, że przy danych wydatkach pieniężnych i podanych cenach towarów pokazanych przez BL konsument uzyska maksymalną możliwą satysfakcję, a zatem znajdzie się w pozycji równowagi w punkcie Q, w którym linia budżetowa BL jest styczna do krzywej obojętności IC 3 . W tej pozycji równowagi w Q konsument kupi ilość OM dobrego X i ON ilość dobrego Y.

W punkcie styczności Q nachylenia linii budżetowej BL i krzywej obojętności IC 3 są równe. Nachylenie krzywej obojętności pokazuje krańcową stopę podstawienia X za Y (MRS xy ), natomiast nachylenie linii budżetowej wskazuje stosunek cen dwóch towarów P x / P y . Zatem w punkcie równowagi Q.

MRS xy = Cena towaru X / Cena towaru Y = P x / P y

Gdy krańcowa stopa podstawienia X za Y (MRS xy ) jest większa lub mniejsza niż stosunek cen między tymi dwoma towarami, korzystne jest, aby konsument zastąpił jeden towar drugim. Zatem w punktach R i S na ryc. 8.19 krańcowe stopy substytucji (MRS xy ) są większe niż podany stosunek cen, konsument zastąpi dobre X za dobre Y i przesunie się w dół wzdłuż linii budżetowej BL. aby to zrobić, dopóki krańcowa stopa substytucji nie stanie się równa stosunkowi ceny, to znaczy dana linia budżetowa BL stanie się styczna do krzywej obojętności.

Przeciwnie, krańcowe stopy substytucji w punktach H i Cyna na ryc. 8.19 są niższe niż podany stosunek cen. Dlatego korzystną dla konsumenta będzie zastąpienie dobrego y dobrem X i odpowiednio przesunięcie w górę linii budżetowej BL, aż MRS xy wzrośnie, aby stać się równym podanemu stosunkowi ceny.

Możemy zatem wyrazić warunek równowagi konsumenta, mówiąc, że dana linia budżetowa musi być styczna do krzywej obojętności, lub krańcowa stopa podstawienia dobra X na dobre Y musi być równa stosunkowi między cenami dwa towary.

Warunek drugiego rzędu dla równowagi konsumenckiej:

Styczność między daną linią budżetową a krzywą obojętności lub innymi słowy „równość między MRS xy a stosunkiem ceny jest koniecznym, ale niewystarczającym warunkiem równowagi konsumenta. Warunek drugiego rzędu musi być również spełniony. Warunkiem drugiego rzędu jest to, że w punkcie równowagi krzywa obojętności musi być wypukła do początku lub, inaczej mówiąc, krańcowa szybkość podstawienia X za Y musi spadać w punkcie równowagi.

Z ryc. 8.19 powyżej można zauważyć, że krzywa obojętności IC3 jest wypukła do początku w punkcie Q, a zatem w punkcie Q oba warunki równowagi są spełnione. Punkt Q na ryc. 8.19 jest optymalnym lub najlepszym wyborem dla konsumenta, dlatego będzie on w stabilnej równowadze w Q.

Może się jednak zdarzyć, że linia budżetowa jest styczna do krzywej obojętności w punkcie, ale krzywa obojętności może być w tym miejscu wklęsła. Weźmy na przykład ryc. 8.20, gdzie krzywa obojętności IC 1 jest wklęsła względem początku wokół punktu J. Linia budżetowa BL jest styczna do krzywej obojętności IC 1 w punkcie J, a MRS xy jest równa stosunkowi ceny, P x / P y .

Ale J nie może być pozycją równowagi, ponieważ satysfakcja konsumenta nie byłaby maksymalna tam Krzywa obojętności IC 1 jest wklęsła w punkcie styczności J, mogą istnieć pewne punkty na danej linii budżetowej BL, takie jak U i T, które będą leżeć na krzywa obojętności wyższa niż IC 1 . W ten sposób konsument poruszając się po danej linii budżetowej BL może przejść do punktów takich jak U i T i uzyskać większą satysfakcję niż w J.

Stwierdzamy zatem, że aby konsument był w równowadze, wymagane są następujące dwa warunki:

1. Dana linia budżetowa musi być styczna do krzywej obojętności, lub krańcowa stopa podstawienia X za Y (MRS xy ) musi być równa stosunkowi cen dwóch towarów P x / P y

2. Krzywa obojętności musi być wypukła do początku w punkcie styczności.

Powyższe wyjaśnienie równowagi konsumenta w odniesieniu do alokacji jego wydatków pieniężnych na zakupy dwóch towarów zostało dokonane wyłącznie w kategoriach względnych preferencji konsumenta dotyczących różnych kombinacji dwóch towarów. W tej analizie krzywej obojętności równowagi konsumenta nie użyto pojęcia kardynalnej użyteczności, co sugeruje, że satysfakcja lub użyteczność uzyskana z towarów jest mierzalna w sensie ilościowym.

 

Zostaw Swój Komentarz